O autostopie

Autostop

Autostop (auto + ang. stop 'zatrzymać') - forma turystyki polegająca na podróżowaniu przez pokonywanie kolejnych etapów samochodami zatrzymanych w tym celu kierowców.

Źródło: www.wiem.onet.pl (Słownik Wyrazów Obcych)

Autostop - Sposób nieodpłatnego podróżowania przygodnie zatrzymywanymi pojazdami, które jadą mniej więcej w kierunku planowanego przez turystę celu podróży.

Źródło: www.wiem.onet.pl (Popularny Słownik Języka Polskiego)

Autostop - Forma turystyki polegająca na nieodpłatnym korzystaniu z napotykanych po drodze pojazdów, za zgodą ich kierowców.

Źródło: www.pwn.pl (Słownik Języka Polskiego)

Autostop - Forma podróżowania polegająca na zatrzymywaniu pojazdów jadących w dogodnym kierunku, po to, aby być podwiezionym (auto + stop).

Źródło: www.pwn.pl (Słownik Wyrazów Obcych)

Akcja Autostop

Akcję Autostop rozpoczęto w 1957 r. Autostopowicze kupowali książeczki w biurach turystycznych. Warunkiem zakupu było posiadanie książeczki PKO z minimalnym wkładem (na czarną godzinę). Książeczka zawierała kupony, które autostopowicze mogli wręczać kierowcom, którzy po zakończeniu akcji i przesłaniu kuponów do biura autostopu brali udział w losowaniu nagród.

Pierwszy autostopowicz zamachał książeczką na polskiej drodze 29 czerwca 1958 r., ostatni osiem lat temu. Idea zrodziła się w1957 r., z inicjatywy grupy studentów przemierzających autostopem Polskę i ślących z podróży listy do pisma "Dookoła świata". Łapać "okazję" może każdy - po co komu do tego książeczka? W minionym ustroju, jak wiadomo, na wszelki wypadek wszystko rejestrowano, nawet wakacyjnych wagabundów. Jednak rejestrowanie autostopowiczów miało swój dodatkowy sens. Książeczkę kupowano w kiosku Ruchu i rejestrowano na poczcie. Razem z książeczką autostopowicz otrzymywał ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków, a warunkiem rejestracji było posiadanie książeczki PKO z minimalnym wkładem "na czarną godzinę". W teorii książeczka miała zwiększać bezpieczeństwo podróżnika, i chyba udawało się to w praktyce. Książeczka zawierała też kupony, które kierowcy podwożący autostopowiczów mieli zbierać i wysyłać, by brać udział w konkursie, oraz pakunek ideologiczny. Sezon autostopu nieprzypadkowo tradycyjnie rozpoczynano 1 lub 9 maja. W 1975 r. książeczka zawierała 75 stron tekstu, w większości koncentrującego się na omówieniu wytycznych VI Zjazdu oraz XVI Plenum, rozkwitu rolnictwa i budownictwa mieszkaniowego oraz ciężkiej sytuacji kobiet w krajach kapitalistycznych. "Społeczny Komitet Autostop zdaje sobie doskonale sprawę z tego, że oczekiwanie w rowie na samochód powinno przebiegać w atmosferze pełnej zaangażowania, zaś samochody należy zatrzymywać z postępowych pozycji i w myśl słusznych zasad" - pokpiwał publicysta "Walki Młodych".

Komitet co roku publikował też statystyki, w latach 70. formułowane językiem ówczesnej propagandy sukcesu. Z tych statystyk wynikało, że co setny nabywca książeczki to cudzoziemiec - zaraz za Węgrami na liście plasują się Skandynawowie. Dla cudzoziemców musiała to być atrakcyjna pamiątka z podróży do egzotycznego kraju. Książeczka autostopowa była oryginalnym wynalazkiem PRL, nieznanym w innych demoludach. Książeczka autostopu to dobra ilustracja powiedzonka o PRL jako najweselszym baraku w obozie. Reżim PRL był na tyle zamordystyczny, żeby rejestrować autostopowiczów - ale z drugiej strony na tyle liberalny, żeby w ogóle pozwalać na autostop. Złoty okres peerelowskiego autostopu pokrywa się zresztą z okresem, do którego najlepiej pasuje to powiedzonko - czyli drugiej połowy lat 60. i pierwszej lat 70. Już w 1980 roku uczestnictwo w imprezie spadło niemalże o połowę (tłumaczono to "deszczowym latem"). Autostop przetrwał nawet stan wojenny, ale w latach 80. nigdy nie odzyskał dawnej pozycji.

Źródła: www.polskaludowa.com, www.gazeta.pl